Pistolet i Rewolwer Obronny (PiRO) podbija polskie strzelnice

W cieniu międzynarodowego blichtru wielkich federacji, polskie strzelectwo obronne rozwija swoją unikalną tożsamość. Zawody organizowane w formule PiRO – Pistolet i Rewolwer Obronny – cieszą się niesłabnącą popularnością wśród strzelców, którzy zamiast wyczynowego sprzętu sportowego wolą sprawdzać swoje umiejętności w warunkach maksymalnie zbliżonych do potencjalnych sytuacji defensywnych. W miniony weekend podwarszawska strzelnica gościła kolejną rundę Pucharu Polski w tej formule.

Filozofia PiRO stoi w jawnej opozycji do wyścigu technologicznego znanego z innych dyscyplin dynamicznych. Tutaj nikt nie biega z pistoletami o masie półtora kilograma wyposażonymi w wielkie kompensatory i spusty działające pod naciskiem kilkuset gramów. Startuje się z bronią noszoną na co dzień, w kaburach ukrytych pod cywilnym ubraniem – marynarką, kamizelką czy zwykłą rozpiętą koszulą – co całkowicie zmienia dynamikę dobycia broni i wymusza opanowanie specyficznego ruchu odgarniania odzieży.

Taktyka ponad czystą szybkością

Najbardziej charakterystycznym elementem odróżniającym PiRO od czystego sportu wyczynowego są rygorystyczne przepisy dotyczące wykorzystania zasłon oraz kolejności neutralizacji zagrożeń. Zgodnie z zasadą „krojenia toruńskiego piernika” (pie-slicing), strzelec wychylający się zza barykady ma obowiązek angażować cele w kolejności ich pojawiania się w polu widzenia. Wystawienie sylwetki na ogień niewyeliminowanego celu oznacza natychmiastowe procedury karne.

Sędziowie zwracali również baczną uwagę na gospodarkę amunicją i tzw. taktyczne przeładowania z zachowaniem magazynka. Wyrzucenie częściowo napełnionego magazynka na ziemię w sytuacji, gdy strzelec nie znajduje się za pełną osłoną, jest w PiRO traktowane jako poważny błąd taktyczny. Wymusza to na zawodniku nieustanną kontrolę stanu załadowania pistoletu bez spuszczania wzroku z przedpola.

Trudne warunki pogodowe – niska temperatura i padający deszcz – dodatkowo zweryfikowały ergonomię używanego sprzętu. Śliskie chwyty, zaparowane okulary ochronne i przemoczone ubrania sprawiły, że o sukcesie decydowała przede wszystkim powtarzalność fundamentalnych procedur manualnych wypracowanych podczas setek godzin treningu bezstrzałowego na sucho.

Dynamiczny napływ nowych licencji do klubów zrzeszonych wokół PiRO pokazuje wyraźny trend społeczny. Polscy strzelcy coraz częściej poszukują w sporcie wymiaru praktycznego, gdzie satysfakcja nie płynie z pokonania syntetycznego toru w rekordowym czasie, lecz z bezbłędnego rozwiązania złożonego problemu taktycznego zgodnie z surową logiką samoobrony.